پیش به سمت بالا..از همون اولش هم تشنه بودم ، پس اول بسم ا...یک عدد آب معدنی تهیه فرمودیم..نوشیدیم و جیگرمان حال اومد حسابی دوباره پیش به سمت بالا...آب معدنی تو کیفم سنگینی می کرد و تو دلم به خودم فحش میدادم که چرا این کیف رو با خودم بردم و مثل بقیه کوله پشتی نبردم  همون طور هم که اون می گفت :دی..ادامه میدهیم...چیزی نگذشته به هن هن و نفس نفس می افتیم و هر 5 دقیقه یک بار غش می کنیم  ..با اون کفشهایی که من پوشیده بودم جای تعجب نبود که خسته میشم و با اون شرایطی که من داشتم قرار بود تا پلنگچال پیش برویم..منم ساده و یابو فکر می کردم زیاد راهی نیست...هرچی جلوتر می رفتیم منم هی غر می زدم که پس کی می رسیم. اونم هی می گفت : یه ربع دیگه..نیم ساعت دیگه...و عجیب اینه که وقتی نیم ساعت دیگه میشد بازم نمی رسیدیم ..منم خسته و همچنان هن هن کنان..هر 2 دقیقه یک بار استوپ می کردیم و من می شستم روی یک سنگ و نفسی تازه می کردم فکر کنم یک ساعت بعد با اصرار من یک جایی توقف کردیم و نشستیم به خوردن و کشیدن و دیدن و  انرژیمان برگشت سرجاش و د بدو به طرف بالا...هرچی بالاتر ، غر غر من بیشتر ..آخه مگه می رسیدیم....از هرکی هم می پرسیدیم تا پلنگچال چقدر راه مونده یه جوابی میداد..کنار رودخونه ایی نشستیم و آب بازی.. سنگ می نداختیم و شاتالاپ صدایی که میداد و آب می پاشیدم و  قش قش خنده بالاتر رفتیم. نم نم بارون شروع شد...هرچی بالاتر می رفتیم بارون بیشتر میشد..تا جایی که بارون شدید و مجبور به توقف مجدد شدیم...هوا سرد شد و من شروع کردم به رقص بندری دی دی دی دی می لرزیدم از سرما...رو تخته ایی نشستیم که زیرش ارتفاع بود و من نگاه که می کردم می مردم از ترس...عجب لحظه ایی بود...ترس از ارتفاع یک طرف....ترس از رعد و برق و لرزیدن از سرما...صدای رعد و برق که بلند میشد ترس منم بیشتر ...باید اشهدم رو می خوندم..همون موقع بود که می ترسیدم تخته بشکنه و پرت بشم تو دره   آیییییییییییی...تو اون سرما و بارون ما 2 تا رانی خنک می خوردیم ....خلاصه اون لحظه یا می لرزیدم یا میترسیدم و یا می خندیدم...

ولی شانس اوردمااااا. اگه بارون نمی گرفت من به زور و اجبار باید پلنگچال رو می فتحیدم و باید با کفشای عروسکی ام تا اونجا می رفتم.....البته فقط یک ایستگاه دیگه مونده بود...که اون یک ایستگاه با اون شرایط که داشتیم برای من 100 تا ایستگاه بود...خلاصه به لطف بارون به طرف پایین سر خوردیم که سرپایینی کاملا راحت تر بود و خیلی زودتر رسیدیم.. بارون هنوز قطع نشده بود که یه جایی بسیااااااار بسیار عالی برای نشستن پیدا کردیم..که تا همیشه به یادمون می مونه. زیر یک غار نشستیم و هرکی رد می شد رو می نگرستیم...زیر غار ، بگو و بخند و  عجب حالی داد...موهامون خیس و بهم ریخته..به خودمون می خندیدم...اون همه زحمت من از کشیدن اتوی مو تبدیل شد به موی فرفری و پیچیده..و شالی چروکیده..نیم ساعتی شاد و به یادموندنی زیر غار بودیم و بعد به همونجایی که خوردیم و ....:دی برگشتیم و آش و تخم مرغ میل نمودیم...عجب آشی بود...پر از رشته ، وایییییییییی...تخم مرغ رو بگو...لیمو ترش هم که هرچی می چلوندم در نمیومد لامسب...خلاصه ناهاری بود مشتی ! چسبید حسابی...جاتون خالی بود زیاد...البته تو تخته های دیگه.. نه پیش ما  

آخرش هم که پای من بیچاره تاول زد...اینو بی خیال...خوشحالیدم از اینکه پشت تلفن با خبر شدم استقلال 5 گل به ابومسلم زده   

نوشته شده در شنبه چهارم مهر 1388ساعت 23:2 توسط زهرا Pink| |